زمینه و هدف: جهت بهبودی زخم های سوختگی درمان های متفاوتی مورد آزمایش قرار گرفته است که هرکدام از آن ها اثرات و عوارضی را از خود به جای گذاشته اند، بنابراین تلاش پژوهشگران بهبود سریع تر زخم ها با عوارض کمتر و هم چنین رضایت بیشتر بیماران است. این پژوهش تاثیر محلول ویتامین ث موضعی را بر گرانولاسیون زخم سوختگی مورد بررسی قرار می دهد. روش اجرا: در این مطالعه زخم های سوخته ی 30 بیمار بستری در بخش سوختگی به نواحی کنترل و مداخله تقسیم شده و در ناحیه ی مداخله علاوه بر درمان موضعی با پماد سیلورسولفادیازین، محلول ویتامین ث بر ناحیه ی مورد بررسی استعمال شد. زخم در روزهای اول، سوم، هفتم و چهاردهم توسط چک لیست بیتز جنسن مورد مشاهده قرار گرفت. پس از جمع آوری داده ها، تحلیل اطلاعات با نسخه ی 16 نرم افزار spss انجام شد. یافته ها: نتایج آزمون تحلیل واریانس اندازه های تکراری، نشان داد میانگین نمره ی گرانولاسیون زخم بین دو نوع درمان ازنظر آماری معنی دار است (004/0P=) و ویتامین ث موضعی تاثیر معنی داری بر بهبود گرانولاسیون زخم داشته است. در مورد اثرات درون گروهی نیز، اثر مدت زمان بر میانگین نمره ی گرانولاسیون زخم ازنظر آماری معنی دار است و میانگین این نمره در روزهای یکم، سوم، هفتم و چهاردهم تفاوت معنی داری دارد (000/0P= و 430/264F=). نتیجه گیری: ویتامین ث موضعی در تسریع ترمیم زخم موثر است.

زمینه و هدف استفاده از مکمل ها و ویتامین های موضعی جهت تسریع بهبود در زخم های سوختگی مکررا اتفاق افتاده است. این پژوهش با به کارگیری ویتامین ث موضعی بر زخم های سوختگی تاثیر این محلول را بررسی کرده است. مواد و روش ها این پژوهش با مشارکت سی بیمار دچار سوختگی درجه دو در یک اندام وسیع یا دو اندام با سوختگی مشابه انجام شد. زخم های بیماران به طور تصادفی به گروه های آزمایش و کنترل تقسیم شدند. در ناحیه آزمایش محلول ویتامین ث علاوه بر پماد سیلورسولفادیازین استعمال شد و در ناحیه کنترل به طور روتین تنها پماد سیلورسولفادیازین استفاده شد. زخم ها در روزهای اول، سوم، هفتم و چهاردهم توسط چک لیست بیتز جنسن بررسی و به آنها امتیاز داده شد. پس از جمع آوری اطلاعات، داده ها با نرم افزار SPSS نسخه 16 و آزمون آماری تحلیل واریانس اندازه گیری های مکرر تحلیل شد. ملاحظات اخلاقی این پژوهش با کسب اجازه از کمیته اخلاق دانشگاه علوم پزشکی سبزوار انجام شد (Code: IR. MEDSAB. REC. 1394. 60). یافته ها از تعداد سی بیمار بستری در بخش، هشت نفر مرد و دوازده نفر خانم بودند. میانگین سنی آنها 11/90± 43/03 و شاخص توده بدنی بیماران 4/08± 27/ 82 بود. نتایج آزمون تحلیل واریانس اندازه های تکراری نشان داد. میانگین نمره نهایی زخم بین دو نوع درمان از نظر آماری معنادار است (0/047= P). به عبارتی میزان بهبود زخم در دو گروه تفاوت معنا داری دارد و ویتامین C موضعی تاثیر معنا داری بر بهبود زخم داشته است. میانگین نمره نهایی زخم در دو گروه آزمایش و کنترل، در روزهای یکم و سوم تقریبا برابر بوده و در این زمان وضعیت زخم در دو گروه تفاوتی نداشته است، اما از روز سوم بهبود زخم در گروه آزمایش افزایش یافته و در روز چهاردهم به حداکثر رسیده است که نشان می دهد سرعت بهبود در گروه دریافت کننده ویتانین ث افزایش یافته است. نتیجه گیری سرعت بهبودی زخم در گروه دریافت کننده ویتانین ث افزایش یافته است.

زمینه: پرفشاری خون یکی از مهم‎ترین مشکلات بهداشت عمومی در کشورهای پیشرفته و در حال توسعه است و ویتامین آنتی اکسیدانت C  با تغییر در عوامل مستعد کننده ممکن است باعث کاهش پرفشاری خون شود. هدف: مطالعه به منظور تعیین اثر ویتامین آنتی اکسیدانتC میزان فشار خون بیماران مبتلا به پرفشاری خون انجام شد. مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی که به روش قبل و بعد در مرکز قلب حضرت فاطمه شیراز در سال 1381 انجام شد، تعداد 35 بیمار مبتلا به پرفشاری خون که فاقد بیماری‎های کلیوی، کبدی، قلب و عروقی و غیره بودند، انتخاب شدند. شاخص آنتروپومتریک اندازه‎گیری و نمایه توده بدنی محاسبه شد. یک پرسش‎نامه بسامد خوراک  تکمیل و توسط نرم افزار Nutrition III تجزیه و تحلیل شد. هولترمانیتورینگ 24 ساعته فشار خون جهت اندازه‎گیری فشار خون و یک نمونه خون ناشتا جهت تعیین مقدار ویتامین ث پلاسما به روش 2 و 4 و دی نیتروفنیل‎هیدرازین با استفاده از اسپکتروفتومتر UV/vis در طول موج 520 نانومتر در ابتدای مطالعه و پس از یک ماه مصرف قرص ویتامین ث500 میلی‎گرمی در روز اندازه‎گیری شد. داده‎ها با آزمون های آماری t زوج و ضریب همبستگی اسپیرمن و مجذور کای تجزیه و تحلیل شدند. یافته‎ها: مصرف مکمل ویتامین ث به طور معنی‎داری میزان فشار خون سیستولیک (003/p<0) و میزان فشار دیاستولیک را کاهش داد (005/p<0). غلظت اسید اسکوربیک پلاسما به طور معنی‎داری بعد از مصرف مکمل ویتامین ث افزایش یافت (005/p<0). ارتباط معکوس معنی داری  بین فشار خون سیستولیک و غلظت اسید اسکوربیک پلاسما در ابتدای مطالعه به دست آمد (006/0 p<). بین مقدار فشار خون سیستولیک در ابتدای مطالعه با نسبت درصد تغییرات فشار خون سیستولیک رابطه معنی‎داری به دست آمد. بین مقدار فشار خون دیاستولیک در ابتدای مطالعه با نسبت درصد تغییرات فشار خون دیاستولیک نیز رابطه معکوس معنی داری مشاهده شد (005/p<0). نتیجه گیری: بر اساس یافته های مطالعه حاضر مصرف مکمل ویتامین ث به میزان 500 میلی گرم در روز به مدت یک ماه منجر به کاهش میزان فشار خون سیستولیک و دیاستولیک در بیماران مبتلا به پرفشاری خون می‎شود.

مقدمه: پارگی زودرس پرده های جنینی در20-10 % بارداری ها اتفاق می افتد و عامل40.30 % زایمان قبل از موعد می باشد. ویتامین ث در متابولیسم کلاژن پرده های جنینی نقش مهمی داشته و باعث افزایش مقاومت پرده های جنینی می شود. هدف از این مطالعه بررسی ارتباط مصرف ویتامین ث با پارگی زودرس پرده های جنینی و زایمان قبل از موعد می باشد.روش کار: این مطالعه کارآزمایی بالینی از دی ماه 1384 تا تیر ماه 1385 بر زنان باردار مراجعه کننده به درمانگاه های بارداری بیمارستانهای حافظ و شوشتری وابسته به دانشگاه علوم پزشکی شیراز انجام گردید. 117 زن باردار، سن حاملگی و20 هفته واجد شرایط به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند و از هفته 20 تا 36 بارداری هر 4 هفته از نظر واژینوز باکتریال ارزیابی شدند. به گروه آزمایش روزانه یک قرص جویدنی 100 میلی گرمی ویتامین ث داده شد. مشخصات فردی، نتایج زایمان و اطلاعات در پرسشنامه جمع آوری شد و از نرم افزار SPSS و آمار توصیفی و جداول توزیع فراوانی برای تجزیه آنها استفاده گردید و دو گروه از نظر پارگی زودرس پرده های جنینی و زمان زایمان با هم مقایسه شدند.نتایج: از 117 خانم باردار، 57 نفر درگروه آزمایش و 60 نفر در گروه کنترل قرار گرفتند که 5 نفر درگروه آزمایش (8.77%) و 22 نفر در گروه کنترل (36.67%) به علت پارگی زودرس پرده های جنینی زایمان کردند (p<0.001). 4 نفر در گروه آزمایش (7.41%) و 18 نفر در گروه کنترل (32.08%) زایمان ترم با پارگی زودرس پرده های جنینی داشتند (p=0.001) نفر در گروه آزمایش (%33.30) و 4 نفر در گروه کنترل (%57.10) به علت پارگی زودرس پرده های جنینی زایمان قبل از موعد داشتند .(p>0.5)نتیجه گیری: مصرف مکمل ویتامین ث، بعد از هفته 20 بارداری از پارگی زودرس پرده های جنینی پیشگیری می کند.

تحقیقات مختلف نشان داده است که ویتامین ث به عنوان یک آنتی اکسیدان می تواند بدن را در برابر آسیب های ناشی از مولکول های مضری به نام رادیکال های آزاد حفظ کند. رادیکال های آزاد می توانند موجب بروز امراضی چون سرطان، بیماری های قلبی، لخته های خونی و درد مفاصل شوند. به نظر می رسد که کولتیوارهای مختلف نارنگی بر روی میزان ویتامین ث آبمیوه تاثیر داشته باشند. هدف کار حاضر، مطالعه میزان ویتامین ث در 20 کولتیوار نارنگی می باشد. میزان ویتامین ث، با روش تیتراسیون با ید در یدور پتاسیم اندازه گیری شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آنالیز واریانس یکسویه (ANOVA) و تست چند دامنه ای دانکن انجام پذیرفت. میزان ویتامین ث از 20.06 درصد تا 53.33 درصد متغییر بود. باید خاطرنشان کرد که نارنگی کلمانتین در مقایسه با سایر کولتیوارها، بیشترین میزان ویتامین ث را تولید کرد. از آنجایی که میزان ویتامین ث در مرکبات یکی از مهمترین شاخص های کیفیت بالای آبمیوه می باشد، کولتیوار در این رابطه تاثیر بسزایی می گذارد.

مقدمه: مواد اکسیدان مانند اشعه فرابنفش، یکی از مهمترین علل آب مروارید چشم هستند و ویتامین ث نیز مهمترین ماده آنتی اکسیدان در مایع زلالیه است. هدف از این مطالعه اندازه گیری غلظت ویتامین ث در مایع زلالیه و در خون این بیماران بوده است.روشها: در یک مطالعه توصیفی، مقطعی و پی در پی، از 85 بیمار 41) مرد و 44 زن( که برای عمل جراحی آب مروارید بستری شده بودند، 0.2 میلی لیتر از مایع زلالیه (از طریق اطاقک قدامی چشم) و 5 میلی لیتر خون وریدی قبل از بیهوشی عمومی نمونه گیری غلظت ویتامین ث نمونه ها با دستگاه اسپکتروفوتومتری اندازه گیری شد.یافته ها: میانگین سن بیماران 64.3 سال بود. غلظت ویتامین ث در مایع زلالیه و پلاسمای بیماران 4.29 و .77 میلی گرم در دسی لیتر بود که تفاوت آماری معنی داری داشتند (p≈0) غلظت ویتامین ث د هر دو جنس یکسان، اما در پلاسمای زنان بیشتر از مردان بود (p=0.043).نتیجه گیری: ویتامین ث مایع زلالیه و پلاسمای بیماران مبتلا به آب مروارید سالمندی کمتر از مقدار طبیعی است و بررسی اثر مکمل های ویتامینی و غذاهای با مقادیر بالای ویتامین ث توصیه می شود.

اثر ویتامین ث (L- اسید آسکوربیک) بر روی برخی صفات پیله و تولید تخم در کرم ابریشم Bombyx mori L مورد بررسی قرار گرفت. لاروهای سن چهارم و پنجم با برگهای توت غنی شده با محلول 0.2 g.l ویتامین ث و یا با آب خالص تغذیه شدند. گروههای آزمایشی عبارت از یک، دو و سه بار تغذیه با برگ غنی شده (با محلول ویتامین ث و یا آب خالص) از سه بار تغذیه در روز بودند وزن پیله، وزن قشر ابریشمی پیله و وزن شفیره در هر دو جنس نر و ماده در تمامی گروههای آزمایشی نسبت به گروه شاهد بطور معنی دار افزایش یافت P≤0.05)) همچنین تولید تخم در تمامی گروههای آزمایشی به جز در گروه سه بار تغذیه در روز با برگ توت غنی شده با ویتامین ث نسبت به گروه شاهد بطور معنی دار افزایش یافت P≤0.05)) . اما درصد قشر ابریشمی تنها در گروه یک بار تغذیه در روز با برگ توت غنی شده با ویتامین ث به گروه شاهد افزایش معنی دار داشت P≤0.05)). با توجه به نتایج این طرح به نظر می رسد میزان ویتامین ث در برگ توت برای رشد و نمو کرم ابریشم کافی است اما بطور کامل در دسترس قرار نمی گیرد و قابلیت دسترسی آن با اضافه نمودن رطوبت افزایش می یابد. 

زمینه و هدف: با توجه به اثرات ویتامین ث در سنتز الیاف کلاژن و ترمیم سریع تر زخم های جراحی، در این تحقیق اثر ویتامین ث در موفقیت پیوند پرده تمپان در تمپانوپلاستی بررسی شده است.مواد و روش ها: در این مطالعه که به صورت کارآزمایی بالینی طراحی شده است، بیماران واجد شرایط به صورت تصادفی در دو گروه 30 نفری مشابه قرار گرفتند و تست های شنوایی برایشان انجام شد که نتایج در دو گروه مشابه بود. سپس بیماران تحت عمل تمپانوپلاستی قرار گرفتند. بعد از عمل، گروهی به مدت یک ماه ویتامین ث خوراکی دریافت نمودند و برای گروه دیگر دارو نما تجویز شد. بیماران به مدت 3 سال پیگیری شدند. وضعیت پرده تمپان و تست های شنوایی قبل از عمل دو گروه با نتایج بعد از عمل مقایسه شدند.یافته ها: در این بررسی به ترتیب 86.7 و 83.3 درصد از گروه دارو و کنترل، گرافت موفق داشتند. از نظر آماری ویتامین ث تاثیری در موفقیت پیوند پرده تمپان نسبت به گروه کنترل ندارد. ویتامین ث باعث بهبود معنی دار تست های شنوایی بعد از تمپانوپلاستی نسبت به گروه کنترل گردید که اختلاف آماری معنی دار وجود دارد(P<0.01) .نتیجه گیری: ویتامین ث تاثیری بر موفقیت گرافت پرده تمپان ندارد ولی در این مطالعه به صورت یافته ای تصادفی موجب بهبود وضعیت شنوایی گردید. با توجه به اینکه قبلا این اثر ویتامین ث در بهبود شنوایی بعد از تمپانوپلاستی گزارش نشده است مطالعات بعدی با حجم نمونه بیشتر توصیه می گردد.

اهداف: با توجه به رشد روزافزون بیماران همودیالیزی و همچنین لزوم مراقبت های پیگیر و متوالی توسط اعضای خانواده، پژوهشگر بر آن شد تا با توجه به مطالعاتی که در زمینه تاثیر قرص خوراکی ویتامین ث بر خستگی انجام شده تاثیر این مکمل را در خستگی مراقبت کنندگان از بیماران تحت درمان با همودیالیز مورد بررسی قرار دهد.روش ها: پژوهش حاضر یک مطالعه نیمه تجربی یک گروهی و از نوع قبل و بعد است که در سال 1390 انجام شد. 25 نفر مراقب بهداشتی مراجعه کننده به بخش همودیالیز بیمارستان منتخب در شهر تهران به صورت غیر تصادفی و مبتنی بر هدف انتخاب شدند. در ابتدا پرسشنامه 20- Multidimensional Fatigue Inventory توسط نمونه های پ‍‍ژوهش قبل از مداخله تکمیل شد و پس از مصرف قرص خوراکی ویتامین ث به مدت یک ماه پرسشنامه خستگی توسط نمونه های پ‍‍ژوهش مجددا تکمیل شد. بعد از جمع آوری داده ها با استفاده از روش های آمار توصیفی و آزمون تی زوجی با استفاده از نرم افزار SPSS17 مورد سنجش و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: از نمونه های مورد پژوهش 48% مرد، میانگین سنی 44.4 و 72% متاهل بودند. در ابعاد خستگی عمومی، خستگی جسمی، خستگی ذهنی و کاهش فعالیت، تفاوت معنی داری مشاهده شد (p<0.05) ولی در بعد کاهش انگیزه، تفاوت معنی داری مشاهده نشد.نتیجه گیری: با توجه به نتایج به دست آمده می توان پیشنهاد نمود که برای کاهش خستگی و در نتیجه ارتقای کیفیت مراقبت از بیماران همودیالیزی از قرص خوراکی ویتامین ث استفاده نمود. اصل مقاله به صورت متن کامل انگلیسی، در بخش انگلیسی قابل رویت است.

مقدمه: مصرف طولانی مدت میزان بالای ویتامین ث ممکن است خطر ابتلا به اگزالوزیس را در بیماران همودیالیزی افزایش دهد. رسوب کریستالهای اگزالات در بافتهای حیاتی بدن، خطر بروز بیماری های قلبی ـ عروقی و استخوانی را افزایش می دهد. بیماران همودیالیزی به علت محدودیت غذایی و از دست دادن مقداری از ویتامین ث حین دیالیز با کمبود ویتامین ث مواجهند که این مسئله این بیماران را در معرض بیماری اسکوربوت قرار می دهد، تاکنون مطالعات متعددی در این زمینه انجام شده که اکثرا در رابطه با ویتامین ث تزریقی بوده و اثرات متفاوتی بر تغییر اگزالات سرم داشته است. هدف از این مطالعه مقایسه اثر دو شکل ویتامین ث خوراکی و تزریقی، بر میزان اگزالات سرم بیماران همودیالیزی بوده است. روش کار: این مطالعه کارآزمایی بالینی در بیماران همودیالیز مراجعه کننده به سه مرکز درمانی استان مازندران در سال 1384 انجام شده است. 41 بیمار همودیالیزی که از دو ماه قبل هیچ مکمل ویتامین ث دریافت نکرده اند، به طور تصادفی به دو گروه خوراکی و تزریقی تقسیم شدند. گروه خوراکی روزانه 125mg و گروه تزریقی هفته ای 1.5g (500mg بعد از هر جلسه دیالیز، سه بار در هفته) وریدی به مدت دو ماه دریافت کردند در ابتدا و پایان مطالعه میزان اگزالات سرم به روش آنزیمی و باکیت مارک کنترل گردد. مشخصات فردی، نتایج آزمایشگاهی، عوارض دارویی در پرسشنامه جمع آوری گردید و سپس با استفاده از نرم افزار SPSS10 و آمار توصیفی و جداول توزیع فراوانی و آزمونهای تی جفت و دانشجویی و غیروابسته پردازش شد (P<0.05). نتایج: در هر دو گروه افزایش درمیزان اگزالات سرم مشاهده شد. ولی افزایش میزان اگزالات سرم در طول دوره درمانی نسبت به پایه در هر گروه (گروه خوراکی از 1.8±0.4mmol/L به 1.85±mmol/L، P=0.4) و گروه تزریقی از 1.8±0.7mmol/L به 2.1±0.9mmol/L، P=0. 3) و همچنین بین دو گروه از نظر آماری تفاوت معنی دار نداشت. نتیجه گیری: میزان اگزالات سرم بیماران با تجویز این مقدار ویتامین ث و طول مدت درمان بدون تغییر می ماند و می تواند بدون نگرانی در این بیماران به عنوان مکمل مورد استفاده قرار گیرد.